در فرآیندهای تولید صنعتی، بخش قابل توجهی از انرژی ورودی به صورت حرارت هدررفته و گازهای داغ خروجی از کوره‌ها تلف می‌شود به‌گونه‌ای که به‌طور متوسط بین ۳۰ تا ۵۰ درصد از انرژی مصرف‌شده در صنایع، بدون هیچ گونه استفاده مفیدی به محیط پیرامون دفع می‌گردد. این اتلاف انرژی در شرایطی رخ می‌دهد که صنایع انرژی‌بر کشور با افزایش مستمر هزینه‌های برق و سوخت، محدودیت‌های سرمایه‌ای برای احداث ظرفیت جدید و الزامات زیست‌محیطی فزاینده مواجه هستند.

فناوری بازیافت حرارت اتلافی (Waste Heat Recovery – WHR) به‌عنوان یکی از کم‌ریسک‌ترین و پایدارترین گزینه‌های سرمایه‌گذاری انرژی مطرح است. این فناوری با تبدیل انرژی حرارتی اتلافی به انرژی الکتریکی، بدون مصرف سوخت اضافی، امکان تولید برق پایدار و کاهش وابستگی به شبکه سراسری را فراهم می‌سازد.

در حوزه تولید برق، دو فناوری اصلی مورد استفاده قرار می‌گیرند: سیکل رانکین بخار (SRC) و سیکل رانکین آلی (ORC). سیکل رانکین بخار برای منابع حرارتی با دمای متوسط و بالا مناسب بوده و به دلیل هزینه کمتر و استفاده از آب به‌عنوان سیال کاری، یکی از رایج‌ترین فناوری‌های بازیافت حرارت محسوب می‌شود. در مقابل، فناوری ORC با استفاده از سیالات آلی با نقطه جوش پایین، امکان بهره‌برداری از منابع حرارتی با دمای پایین‌تر را فراهم کرده و برای پروژه‌هایی که شرایط لازم برای سیکل بخار را ندارند، گزینه‌ای مناسب به شمار می‌رود.